Fotorelacja z wyjazdu studyjnego dla dziennikarzy „Bursztynowa Litwa" zorganizowanego przez Centrum Informacji Turystycznej Republiki Litewskiej w Polsce. Dzisiaj Kłajpeda.

30 maja, Kłajpeda

W ostatni dzień dziennikarskiej eskapady po nadmorskiej Litwie zwiedzamy portową część Kłajpedy. Z racji święta nie pracują stocznia i terminale przeładunkowe. Za to bardzo gwarno jest przy przeprawie promowej, którą można dostać się do drugiej części miasta, gdzie znajduje się bodajże największa atrakcja turystyczna Kłajpedy – delfinarium.

W wielkiej sali widowiskowej, mogącej pomieścić nawet 1000 widzów, co kilka godzin pokazywany jest prawdziwy show z delfinami i fokami w roli głównej. Delfiny pod okiem swoich opiekunów zabawiają publiczność, skacząc, tańcząc, grając w koszykówkę, a nawet śpiewając i malując. Naprawdę pokaz robi duże wrażenie, nie tylko na dzieciach, które dominują na widowni. Niemniej interesujący jest pokaz tresury lwa morskiego, który można zobaczyć w sąsiadującym z delfinarium Muzeum Morskim. Ważące prawie tonę zwierzę, które żongluje piłką i rzuca do kosza – i to celnie – to widok na pewno wart 5 litów, które trzeba wydać na bilet. Za kolejne 5 litów można w jednej z urokliwych kłajpedzkich knajpek zamówić bardzo dobre piwo Svyturys, które jest warzone w tym mieście. I nad kuflem zastanowić się, dlaczego tak atrakcyjna pod każdym względem kraina, jakim jest nadmorska Litwa, jest stosunkowo mało popularna wśród Polaków.

29 maja, Kłajpeda

Opuszczamy przyrodniczy raj, jakim jest Mierzeja Kurońska, udając się do położonej u ujścia rzeki Dangi do Zalewu Kurońskiego Kłajpedy, najstarszego miasta na Litwie. Miasto jest głównym portem Litwy i ważnym ośrodkiem gospodarczym.
Kłajpeda została założona ponad 750 lat temu, gdy zakon kawalerów mieczowych wybudował tu drewniany zamek Memelburg. Później miasto przechodziło różne koleje losu, będąc we władaniu m. in. Litwy, Prus, Rosji, Niemiec. Pamiątki po burzliwej historii miasta można dzisiaj obejrzeć w Muzeum Zamkowym, ale również na kłajpedzkiej plaży, gdzie pozostały fragmenty niemieckich bunkrów.

Mierzeja Kurońska przyciąga mnóstwo turystów z całego świata, ale nadal najliczniej przyjeżdżają Niemcy. W sumie mierzeję odwiedza w ciągu roku 700 tys. osób, z czego większość to turyści jednodniowi. Polaków odpoczywających, tu na wczasach, nie jest zbyt wielu, znacznie częściej pojawiają się polskie wycieczki objazdowe po krajach bałtyckich. W całej Neryndze jest ok. 4 tys. miejsc noclegowych, w hotelach, pensjonatach oraz kwaterach prywatnych. Jak poinformował nas mer Neryngi Vigantas Giedraitis w planach jest budowa nowych pensjonatów, hoteli, ale ich liczba nie będzie nigdy zbyt duża, z uwagi na potrzebę ochrony unikatowej przyrody.
Kurończycy są bardzo mili i gościnni. Gdziekolwiek pójdziemy jesteśmy częstowani miejscowym specjałem – nalewką na bursztynach. Podobno picie tego dosyć mocnego trunku pozwala długo zachować zdrowie. Zobaczymy...

27 maja - Mierzeja Kurońska

Z letniej stolicy Litwy, Połągi, udajemy się na Mierzeję Kurońską – pas lądu o długości 98 km pomiędzy Morzem Bałtyckim a Zalewem Kurońskim. Północna część mierzei, o długości 52 km, należy do Republiki Litewskiej. Natomiast część południowa to terytorium Obwodu Kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej. Mierzeja, na obszarze której ustanowiono park narodowy, jest unikatem przyrodniczym. I to nie tylko ze względu na bodajże największe w Europie ruchome wydmy. Występuje tu ok. 300 gatunków ptaków i 40 ssaków i 900 rodzajów roślin. Nic więc dziwnego, że w 2000 r. Park Narodowy Mierzei Kurońskiej został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Turyści odwiedzający mierzeję zatrzymują się zazwyczaj w letnisku Nerynga – jednej z najpiękniejszej miejscowości letniskowych nad Bałtykiem. Miasto Nerynga – założone w 1961 r. – składa się z osiedla Alksnyne oraz 4 miejscowości: Nida, Preila, Juodkrante i Pervalka. Każda z tych miejscowości to prawdziwa perełka, z charakterystyczną dla tego regionu architekturą. Naszej grupie było dane zamieszkać w Pervalce, w uroczym ośrodku zwanym willa „Baldininkas" nad samym zalewem.
Duże wrażenie robią wydmy w okolicach Nidy, które zaliczane są do najwyższych nad Bałtykiem. Niezapomnianych wrażeń dostarczył wieczorny spacer z Pervalki na druga stronę mierzei, nad otwarte morze. Trudy trasy, iczącej ok. 4 km w jedną stronę, wynagrodził przepiękny widok zachodzącego słońca na plaży, co miało miejsce ok. 22. czasu lokalnego.

26 maja - Połąga (lit. Palanga)

Po przylocie do Wilna udajemy się busikiem do leżącej nad Bałtykiem (odległej od stolicy Litwy o ponad 300 km) Połągi, która w Polsce często nazywana jest błędnie Pałangą.. Droga szybkiego ruchu, którą jedziemy jest bardzo dobrej jakości, co skłania kierowców do. szybkiej jazdy. Nie zawsze to się opłaca, o czym przekonał się nasz kierowca. Niewielkie przekroczenie dozwolonej prędkości kosztowało go 70 litów (równowartość prawie 90 zł). A być może mandat byłby nawet wyższy, gdyby kierowca nie tłumaczył swego pośpiechu koniecznością punktualnego dowiezienia na miejsce polskich dziennikarzy.

Połąga - uważana za letnią stolicę Litwy – wita nas raczej zimowo. Jest zaledwie ok. 10 stopni i bardzo wietrznie. Na szczęście, przestało padać i i zza chmur co jakiś czas wyziera słońce. Pewnie to niezbyt sprzyjająca aura jest powodem, że niemałe miasteczko (prawie 20 tys. stałych mieszkańców i setki tysięcy turystów w sezonie) sprawia wrażenie wymarłego. Aż trudno uwierzyć, że w sezonie trudno przejść przez prowadzący nad morze deptak. A znalezienie wolnego miejsca w licznych urokliwych knajpkach, restauracjach czy kawiarniach położonych przy deptaku jest nie lada sztuką. Do tego najsłynniejszego litewskiego nadmorskiego kurortu przyciągają przede wszystkim piękne, piaszczyste plaże i wydmy. Co ciekawe, na Litwie można się opalać na wydmach, są nawet przygotowane specjalne stanowiska!

W dalekiej przeszłości Połąga była małą osadą rybacką. Jej mieszkańcy oprócz łowienia ryb trudnili się zbieraniem bursztynu., który później szlakami handlowymi docierał do dalekich krajów Europy i Azji. Bursztyn to symbol Litwy

W XIX w. Połąga zaczęła przeobrażać się w uzdrowisko. To szczególna zasługa hrabiów Tyszkiewiczów, którzy osiedlili się w tym miasteczku. Utworzono park, zbudowano nowy zespół pałacowy, powstały lecznice, wzniesiono nowy kościół, molo spacerowe.
Jedno z najpiękniejszych miejsc w Połądze to pałac Tyszkiewiczów z otaczającym go parkiem. W pałacu obecnie mieści się Muzeum Bursztynu, słynące z bogactwa zbiorów. Godny odwiedzenia jest też neogotycki kościół.
Obowiązkowym punktem zwiedzania tego urokliwego miasteczka jest też spacer po głównym deptaku i wizyta na drewnianym molo.